پروانۀ سوخته

شعر و ادب

شب خمار
نویسنده : - ساعت ۱:٢٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٧/٢٢
 

 

قرار بود که مست بیفتم تا عید ! اما گویا" شراب خانگی ترس محتسب خورده " آن می ناب نبود که از آن پخته شود هر خامی؛ به هر حال که امشب شب خمار است .

 

بگذار چوپان تو باشم....

 

دماغ سوخته ام را خریده اند.

دیگر نیستی که ببینی

                         بینی ام بزرگ می شود.!

بگذار چوپان تو باشم.

می خواهم دروغ بگویم!

 آري؛ اين منم

منی که صداقتم را؛

                     لای کتاب ها جا گذاشته ام.

- همان کتاب ها که داده ام

-                                                                                            تا بازیگر نقش تو باشم-

-                                         آهای .... ای " من"!

-                                           می خواهی کدام پرده را بازی کنم؟؟!!...

-                                             .

-                                             .

-                                             .

-                                            سکه های سیاه نگاهم را

-                                                                                      در کویر دلت کاشته ام.

 

غول چراغ مرا، گول     خورده است.

 

دیگر پری هم ؛ پروانگی ام را باور نخواهد کرد.

 

می خواهم کنار تو باشم.

حتی اگر ماهی تاب ِ مرا نداشته باشد.

 

من پا به ماه غزل های تازه ام.

پدر ؛

مرا ببخش....

پی نوشت: خيلی داغ است ، و ناپخته.حتی نا تمام! با اين حال ممنون اگر نظر بدهيد.


 
comment نظرات ()